Sebastian Bielak - Podróż po Alasce

Naciśnij CTRL –  aby pomniejszyć Naciśnij CTRL – aby pomniejszyć Naciśnij CTRL + aby powiększyć Naciśnij CTRL + aby powiększyć
Panorama Bieszczad rozpościerająca się z Połoniny Wetlińskiej (fot. Sebastian R. Bielak).
Panorama Bieszczad rozpościerająca się z Połoniny Wetlińskiej, w tle Tarnica (fot. Sebastian R. Bielak)

Bieszczady – piękne i dzikie Karpaty Wschodnie

Bieszczady to pasmo górskie położone w południowo-wschodniej Polsce, przez wiele osób uznawane za najdzikszy region kraju oraz jeden z najcenniejszych pod względem przyrodniczym zakątków Europy. Jako część Karpat Wschodnich Bieszczady rozciągają się na pograniczu Polski, Słowacji oraz Ukrainy. Nie są to góry zbyt wysokie, ponieważ najwyższy szczyt po polskiej stronie, czyli Tarnica ma raptem 1346 m n.p.m., ale za to tutejsza przyroda jest naprawdę dzika, a środowisko tylko w niewielkim stopniu przekształcone przez człowieka. To właśnie w Bieszczadach występuje najwięcej w całej Polsce niedźwiedzi, rysi oraz wilków. W obrębie polskiej części Bieszczad znajduje się park narodowy, dwa parki krajobrazowe oraz kilkanaście rezerwatów przyrody, które łącznie zajmują ponad 1100 km2 powierzchni. Dominującym elementem bieszczadzkich krajobrazów są lasy, które do czasów nam współczesnych zachowały swój naturalny charakter, chociaż na przełomie XIX i XX w. były intensywnie wycinane... [więcej]

Dolina Biebrzy to rozległy i płaski teren pokryty mokradłami oraz torfowiskami (fot. S. R. Bielak).
Dolina rzeki Biebrzy to rozległy, płaski i podmokły teren pokryty torfowiskami (fot. Sebastian R. Bielak)

Dolina Biebrzy – ostatnie dzikie mokradła Europy

Dolina Biebrzy to jedna z najpiękniejszych dolin rzecznych na Podlasiu, która na przestrzeni minionych dekad oparła się próbom zmeliorowania i osuszenia. Znajdują się tu całkowicie naturalne i rozległe (o powierzchni 100 000 ha) torfowiska niskie z fragmentami torfowisk wysokich, które uważa się za największe w Polsce oraz jedne z największych w Europie. Dolina Biebrzy, a zwłaszcza jej Basen Dolny to również unikatowa w skali kontynentu ostoja ptaków wodno-błotnych i drapieżnych. Spośród występujących tu prawie 280 gatunków większość odbywa lęgi, przy czym część to ptaki bardzo rzadkie, a nawet zagrożone wyginięciem. Z tych powodów w latach 90. XX w. powołano do istnienia Biebrzański Park Narodowy, który z powierzchnią wynoszącą prawie 600 km2 jest największym parkiem narodowym w Polsce (ponad 40% obszaru parku zajmują słynne Biebrzańskie Bagna). Dolina Biebrzy należy również do sieci Natura 2000 oraz figuruje na liście Konwencji Ramsarskiej. Ogromne znaczenie Biebrzańskich... [więcej]

Kocioł Małego Stawu z widoczną w tle Śnieżką (1602 m n.p.m.), (fot. Sebastian R. Bielak).

Brumowskie Ściany widoczne ze szczytu Szczelińca Wielkiego, w tle Kotlina Kłodzka (fot. S. R. Bielak)

Góry Stołowe – geologiczny unikat w Polsce

Dużą atrakcją turystyczną Gór Stołowych, związaną z ich nietypową budową geologiczną, są tzw. Skalne Miasta. Są to rozległe skupiska skał, w których pomiędzy wysokimi na kilkanaście lub kilkadziesiąt metrów blokami piaskowców występuje tak duże zagęszczenie szczelin, wąskich przejść i zaułków, że przypominają one prawdziwe labirynty. Skalne miasta występują zarówno po polskiej, jak również po czeskiej stronie Gór Stołowych, a najbardziej znane z nich to Błędne Skały znajdujące się w okolicach Skalniaka, skalny labirynt na szczycie Szczelińca Wielkiego oraz Skalní Město położone w paśmie Skał Adrszpasko-Cieplickich. Błędne Skały, objęte szczególną ochroną w postaci rezerwatu przyrody, zajmują ponad 20 hektarów powierzchni i jeszcze kilka wieków temu były pilnie strzeżonym punktem celnym pomiędzy hrabstwem kłodzkim i królestwem Czech. W Górach Stołowych występują jeszcze inne formy rzeźby skalnej, które są efektem trwającej do dziś erozji. Są to pojedyncze skałki o fantazyjnych kształtach grzybów, iglic i bram, których największe skupiska po polskiej stronie znajdują się w północno-wschodniej oraz południowej części Parku Narodowego Gór Stołowych. O dużej wartości przyrodniczej tej części Sudetów najlepiej świadczy to, że oprócz parku narodowego znajduje się tutaj obszar Natura 2000 oraz kilkadziesiąt rezerwatów przyrody, które chronią krajobrazy, a także florę i faunę po obydwu stronach polsko-czeskiej granicy. [więcej]

Polodowcowy Kocioł Małego Stawu z widoczną w tle Śnieżką (1602 m n.p.m.), (fot. Sebastian R. Bielak)
Polodowcowy Kocioł Małego Stawu z widoczną w tle Śnieżką (1602 m n.p.m.), (fot. Sebastian R. Bielak)

Karkonosze – mityczna kraina Ducha Gór

Karkonosze to najwyższe pasmo górskie Sudetów oraz jeden z najciekawszych pod względem przyrodniczym i kulturowym fragmentów Dolnego Śląska. Znajduje się tu kilkanaście rezerwatów przyrody oraz dwa parki narodowe, które chronią florę i faunę zarówno po polskiej, jak również po czeskiej stronie gór. Karkonosze figurują na liście międzynarodowych Rezerwatów Biosfery UNESCO z powierzchnią wynoszącą ponad 600 km2. Najwyższym szczytem tego łańcucha górskiego jest Śnieżka, której wysokość wynosi 1602 m n.p.m. W Karkonoszach znajdują się liczne pozostałości po ostatniej epoce lodowcowej, w tym m.in. polodowcowe jeziora górskie, zwane stawami karkonoskimi. Należą do nich Śnieżne Stawki oraz Wielki i Mały Staw, które znajdują się we wschodniej części gór. Jeziora te powstały w kotłach lokalnych lodowców górskich, które stopniały tysiące lat temu na skutek ocieplenia się klimatu. Dzięki temu, że lodowce otoczone były morenami powstała z nich woda nie spłynęła w dół zboczy, lecz została... [więcej]

Fragment Pienin Właściwych widoczny ze szczytu Sokolicy (fot. Sebastian R. Bielak).
Golica (824 m n.p.m.), leżąca w paśmie Właściwych Pienin widoczna ze szczytu Sokolicy (fot. S. R. Bielak)

Pieniny – góry rzeźbione wiatrem i wodą

Pieniny to położone na południu Polski niewielkie pasmo górskie będące fragmentem znacznie większych Karpat. W porównaniu do Tatr czy Sudetów wielkość Pienin nie jest zbyt imponująca, gdyż góry te mają 35 km długości i 7 km szerokości, a najwyższy szczyt (Wysoka) sięga zaledwie 1052 m n.p.m. Mimo to jednak nie można im odmówić górskiego charakteru oraz autentycznego piękna, którego głównym twórcą jest Dunajec. Ta górska rzeka płynie u stóp Pienin tworząc w wapiennych skałach malowniczy przełom, który rozdziela całe pasmo na trzy odrębne części: Pieniny Spiskie, Właściwe i Małe. Pomimo niewielkiej powierzchni gór przyroda Pienin jest niezwykle urozmaicona, gdyż żyje tu 13 tys. gatunków zwierząt, co stanowi ponad jedną trzecią wszystkich gatunków występujących w Polsce. Wyjątkową wartość pienińskiej przyrody doceniono już w latach 30. XX w. powołując do istnienia Pieniński Park Narodowy, który z powierzchnią wynoszącą 23 km2 jest najmniejszym parkiem narodowym w naszym kraju... [więcej]

Puszcza Białowieska obfituje w śródleśne cieki, na zdjęciu Łutownia (fot. S. R. Bielak).
Puszcza Białowieska obfituje w śródleśne strumienie i rzeczki, na zdjęciu Łutownia (fot. Sebastian R. Bielak)

Puszcza Białowieska – królestwo leśnego żubra

Puszcza Białowieska to ogromny kompleks leśny położony na pograniczu Polski i Białorusi, przy czym polska część lasów stanowi 40% całości. Z powierzchnią wynoszącą 1500 km2 współczesna puszcza jest pozostałością po dawnych, całkowicie naturalnych lasach rozciągających się na ogromnych obszarach w środkowo-wschodniej Europie. To właśnie tutaj znajduje się Białowieski Park Narodowy, który jest jednym z najstarszych parków narodowych w naszym kraju. Zamieszkuje go ponad 12 tys. różnych gatunków zwierząt, czyli jedna trzecia wszystkich gatunków występujących w Polsce. Z powodu ogromnego bogactwa przyrody Puszcza Białowieska, jako jedyny obszar przyrodniczy Polski, została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Do początku XX w. decydującą rolę w rozwoju białowieskich lasów nie odgrywał człowiek, lecz przyroda dlatego cechą charakterystyczną tutejszych drzewostanów jest złożona, wielogatunkowa struktura oraz duże zróżnicowanie wiekowe wśród drzew. Przykładowo, na terenie... [więcej]